TERUGBLIK ACTIVITEITEN SLOTSEIZOEN 2025/2026

Scrollt u door om alles te zien - U kunt de foto's vergroten door erop te klikken.

27 MAART 2026: LIMBURGSE LENTE ROND HEIJENRATH - VRIJDAGMIDDAGWANDELING

Het weer is deze week erg wisselvallig geweest, maar vandaag 27 maart, stond een stralende zon de 9 wandelaars op te wachten om hen te begeleiden op een lentewandeling rondom Heijenrath. De letters ‘Heijen’ staan voor heide, en ‘rath’ staat voor een lege plek. In dit geval wordt bedoeld een leeggemaakte plek in de heide om het knooppunt te vormen van wegen naar Slenaken, Gulpen, Epen en Teuven. Het dorpje telt bijna 200 zielen.
Bij de parkeerplek is een 116 meter diepe waterput, die met een drukknop van binnen verlicht kan worden en waarbij op 50 meter diepte de waterstand begint. De waterput werd ontdekt in 2017 tijdens wegwerkzaamheden.
Naast de put staat een kleine kapel uit 1715, die in de 2e helft van de 19e eeuw is herbouwd met stenen van de oude kapel. Ze heeft gediend als schuilkerk in de tijd van Napoleon en door haar barokstijl is de kapel nu een rijksmonument.
De wandeling loopt over het Plateau van Crapoel waarbij de riviertjes Geul en Gulp door uitslijting de grenzen vormen. Crapoel is afgeleid van het franse woord ‘crapaud’ dat staat voor ‘padden'.
De wandeling voert langs het herenhuis Karsveld uit 1934, gebouwd op de resten vaneen kasteel uit de 15e/16e eeuw en verder langs een carré boerderij uit 1799.
Intussen hadden we ongeveer de helft van de weg afgelegd. Onder het genot van koffie/thee en een wafel keken we uit over het Gulpdal.
Het zonnetje was intussen verstopt achter de wolken, maar toch was het een lekkere wandeltemperatuur en, niet onbelangrijk, het bleef droog.
De wandeling vervolgde richting de voormalige watermolen Broekhof uit 1773. Hier kwamen we uit bij het kleine riviertje Gulp, een zijrivier van de Geul met een lengte van ongeveer 22 km. Ze ontspringt ten noorden van Henri-Chapelle en stroomt door het Gulpdal en voegt zich nabij Gulpen in de Geul. We wandelen verder door Slenaken en staan stil bij de Slenaker Weersteen, waarbij diverse ‘weerkundigen’ een duidelijke uitleg hebben genoteerd hoe het weer via deze steen goed aan te duiden is.
Deze wandeling wordt aangeduid als een gemakkelijke wandeling met enkele lichte hellingen. De waarheid gebiedt te zeggen dat deze z.g. ‘lichte hellingen’ je toch wel buiten adem konden brengen, maar al met al was het voor de deelnemers goed te doen. Tijdens het afscheid keek men dankbaar terug op een goedbedstede middag.

24 MAART 2026: HET JODENDOM IN NEDERLAND - lezing pastoor Heemels

Vandaag, 24 maart 2026, was het pastoor Heemels die in zijn eigen St. Jan parochiekerk te Eygelshoven een lezing zou verzorgen met als titel HET JODENDOM IN NEDERLAND.
Pastoor Heemels is als gedelegeerde voor het jodendom in het bisdom Roermond nauw met het onderwerp verwant.
Vooropgesteld moet worden dat een samenvatting van deze middag de lezing van pastoor Heemels onmogelijk recht kan doen, maar we doen een poging weerslag te maken van wat we met elkaar deze middag hebben ervaren.
Pastoor Heemels begon zijn verhaal, zoals menig Rabbi dat doet, met een 'witz' over wie bij een joodse bruiloft allemaal al dan niet zwanger zouden kunnen zijn. De ondertitel van de lezing was: de veelkleurigheid van het jodendom.

Tijdens de lezing werd duidelijk dat het jodendom inderdaad rijk aan veel verschillende kleuren, denominaties is. Niet anders dan het christendom.
Men schat dat er in Nederland ergens tussen de 35.000 en 65.000 joden wonen dus grofweg zoveel als in de gemeente Kerkrade.
Op een bevolking van 18 miljoen, is dat niet meer dan 0,003%.
In Limburg bedraagt dat aantal slechts enkele honderden joden. Dit zijn slechts schattingen omdat de definitie van ‘het Jood zijn’ niet strikt bepaald is. Iemand kan zijn Jood-zijn ontlenen aan zijn geloof en gebed, ook wel de ‘community of faith’ genoemd, of door het met elkaar gedeelde lot van de Shoa: de ‘community of fate’. Men kan zich ook Jood voelen door zijn afkomst, door de gedeelde geschiedenis, cultuur en humor, of omdat men elkaar vindt in de eeuwenoude tradities en feestdagen. Zeker is dat lang niet alle mensen die zichzelf als Jood definiëren religieus actief zijn terwijl hun Jood-zijn toch diep bepalend kan zijn voor hun leven.
We hebben geleerd dat het verschil tussen Asjkenazische en Sefarsdische joden wordt bepaald door hun Duitse en Spaans/Portugese oorsprong, en ook kregen we een toelichting op de religieuze positionering, waarbij er onderscheid werd gemaakt tussen orthodox, liberaal, conservatief en seculier.
Er werd ingegaan op het chassidisch en seculiere jodendom en alles wat daartussen ligt en er werd gesproken over het bargoens dat zeer verwant is aan het jiddish.
We kregen uitgelegd dat de Kabbala de mystiek binnen het jodendom vertegenwoordigt, waarin je je pas geacht wordt te verdiepen na je 40e. We leerden wanneer de schrijfwijze met j of J moet zijn en we hebben ons best gedaan het hier in de terugblik goed te doen.
Bij de koffie in de pauze had Orma gebak gemaakt volgens traditioneel joods recept: rugelach en honingcake met noten en dadels.
Aan de vragen die de 16 deelnemers na de pauze stelden was te merken dat meerdere toehoorders zich al flink in de materie hadden verdiept.
Natuurlijk kun je in 2 uur van een zo gecompliceerd onderwerp geen compleet beeld geven maar Pastoor Heemels heeft een huzarenstukje geleverd en veel dingen een flink wat duidelijker gemaakt voor de bezoekers.
Het was al met al een heel boeiende middag!

19 MAART 2026: SAMEN ETEN EN SAMEN KIJKEN 'LIVING'

Het was een zonovergoten voorjaarsdag. De meesten van de 30 deelnemers waren ruim op tijd. Blijkbaar vindt men het fijn om ruim de tijd te nemen elkaar te ontmoeten. Leo opende de middag met een welkom voor de voorlaatste lunch- en filmmiddag van DIT seizoen, met de mededeling dat het Bestuur van DE DRIE RINGEN had besloten om de wandelingen en de lunch-  en filmmiddagen voorlopig voort te zetten, dit op uitdrukkelijk verzoek van meerdere deelnemers. Deze mededeling werd met applaus begroet.
Het Bestuur deed ook een oproep aan de aanwezigen om zich aan te melden om af en toe een handje mee te helpen bij het klaarzetten van de lunch- en filmmiddagen. We hebben de afgelopen seizoenen gelukkig  al steeds meer hulp de deelnemers gekregen bij het afruimen en dat gaat vast door!
Eventuele ondersteuning bij de wandelingen zou ook fijn zijn.
Er was meteen al een aantal mensen dat zich liet noteren om hand en spandiensten te verrichten. Fijn! U kunt zich uiteraard altijd nog bij Orma aanmelden.
Daarna vertelde Orma wat er vandaag, naast brood en beleg en fruit, op het menu stond: wortelsoep met gember en quiche met courgette en tonijn.
Na een gezellige maaltijd die goed smaakte was het tijd om de film te starten.
Vandaag was het de beurt aan ‘Living”, een Britse film uit 2022, geregisseerd door Oliver Hermanus. De film is een remake van de Japanse film Ikiru van Akira Kurosawa uit 1952.
Het verhaal speelt in Londen, in jaren 1950. Williams (een uitstekende rol van Bill Nighy) is gemeente-ambtenaar tijdens de wederopbouw van het Verenigd Koninkrijk na de Tweede Wereldoorlog en hoofd van de afdeling Publieke werken.
Alles draait bij hem enkel om het ordelijk en correct afwikkelen van papierwerk, zonder werkelijke interesse voor de uitwerking ervan in de praktijk voor de burgers.
Dan krijgt hij de diagnose van een dodelijke ziekte. Hij is weduwnaar is niet bij machte hij de toestand met zijn volwassen zoon te bespreken waarmee hij volledig op zichzelf wordt teruggeworpen en verzuimt van zijn werk.
Hij komt bij toeval in contact met een jonge bohémien die hem adviseert van elke dag die hem nog rest te genieten, maar hij weet eigenlijk niet hoe dat moet. De bohémien neem hem een losbandige avond en nacht mee op sleeptouw in Brighton en Williams geniet daar bij momenten van en verschijnt uitzonderlijk nog altijd niet op kantoor.
Nadat hij voormalig collega Margaret (Aimee Lou Wood), een onbevangen vrolijke jonge vrouw, tegenkomt is hij onder de indruk van haar levenslust, die hem inspireert om betekenis te geven aan zijn resterende dagen.
Williams besluit een bescheiden speeltuinproject te redden van de bureaucratie.
Dit lukt en na zijn overlijden blijkt hoezeer zijn inspanningen voor een nieuwe speeltuin worden gewaardeerd door een klein aantal bewoners, die hier eindeloos voor hadden gelobbyd.
Hoewel direct na zijn overlijden zijn voormalige collega’s elkaar de belofte doen om zijn voorbeeld te volgen en zich voortaan minder formeel, en meer flexibel, op te stellen, toont de film dat men na verloop van tijd toch weer terugvalt in de oude vertrouwde manier van werken.
In de nabespreking van de film werd er ingegaan op deze ambtelijke manier van werken, volgens protocollen en regeltjes. Men was het erover eens dat het niet gemakkelijk is een ingesleten cultuur te veranderen. De hoofdboodschap van de film is echter het besef dat het nooit te laat is om het roer van zijn eigen leven om te gooien.
Het is altijd goed om altijd schoon schip te maken als en zo lang het nog kan.
Het was Williams immers niet gelukt de relatie met zijn zoon op orde te krijgen waardoor deze met het verdriet achterblijft dat zijn vader hem niet had verteld hoe ernstig zijn gezondheidstoestand was.

3 MAART 2026: EXCURSIE NAAR MUSEUM 'DE SCHAT VAN SIMPELVELD'

Deze zonovergoten en aangenaam lentewarme dinsdagmiddag verzamelde een groep van 19 belangstellenden zich in kapel van 'Museum De Schat van Simpelveld' waar we werden ontvangen door 2 gidsen die waren gekomen om ons in twee groepen rond te leiden. Al wandelend door de verschillende, zorgvuldig ingerichte ruimtes kregen we informatie over het ontstaan van de Congregatie van het Arme Kind Jezus die in 1844 werd gesticht door zuster Clara Fey, en die zijn naam dankt aan de droom die Clara er toe aanzette zich te gaan bekommeren om straatkinderen in Aken. Clara werd in 2018 zalig verklaard. De congregatie legde zich erop toe straatkinderen op te vangen, te voeden, te kleden en onderwijs te geven. Omdat de zusters Duitsland moesten verlaten vanwege de strijd tegen de katholieke kerk onder Bismarck, vestigden ze 1878, net over de grens hun nieuwe Moederhuis in Simpelveld. De zusters huisvestten daar de straatkinderen die ze een kans in het leven gaven doormiddel van het geven van onderwijs. Om dat te kunnen betalen hadden ze ook een kostschool voor meisjes uit draagkrachtige families. Bijkomend effect daarvan was dat deze rijke meisjes in contact kwamen met kinderen die het zoveel slechter hadden getroffen in het leven. Ze hielpen vaak de zusters ook bij de opvang. Maar de belangrijkste bron van inkomsten werd het met de hand borduren van de prachtigste liturgische gewaden, altaarkleden en ook vaandels. Het borduurwerk is heel fijn gedetailleerd en wordt met recht ook wel naaldschilderkunst genoemd. We leerden daarbij dat de misgewaden van de zusters vooral in neogotische stijl waren. Hiernaar was veel vraag omdat de gothiek werd gezien als de bloeitijd van de katholie kerk, toen deze nog onverdeeld was. Daarnaast maakten ze ook wassen beelden. Al dat prachtigs kregen we te zien met uitgebreide uitleg. De grootste en bijzonderste schatten waren bij elkaar in de Schatkamer tentoongesteld. Daar bevonden zich ook de mooiste gouden kelken, monstransen en cibories, die evenwel in de verste verte niet de waarde van de gewaden benaderden. De zusters zijn in 1940 na de inval van de Nazi's onmiddellijk gestopt met hun borduurwerk omdat ze onder geen voorwaarde wilden worden gedwongen tot het borduren van Nazi-vaandels. Na de oorlog hebben ze het borduren weer opgepakt maar dit kwam niet meer tot de grote bloei van voorheen, ook al omdat het maken met alle kostbare materialen langzaamaan meer kostte dan het opleverde. In 2012 keerde de congregatie na meer dan 100 jaar terug naar Aken en in het kloostergebouw werd in 2018 het Museum De Schat van Simpelveld geopend om het erfgoed te tonen en bewaren. Deze middag schitterde alles  tegen ons aan, hoewel we van het zonnetje niet veel hadden gezien binnen. We sloten af met een kop koffie of thee met werkelijk heerlijke vlaai van ongetwijfeld de beste bakker van Simpelveld. Als u in de gelegenheid bent: Gunt u zichzelf dan beslist een keer een bezoek aan dit bijzondere museum waar u de prachtigste borduurwerken vindt op de plek waar ze ook zijn gemaakt, gewoon ...  om de hoek in Zumpelveld!

19 FEBRUARI 2026: SAMEN ETEN & SAMEN KIJKEN - 'THE WIFE'

Het Sint Jansheem in Eygelshoven was wederom heel goed gevuld om te genieten van elkaars gezelschap bij een uitgebreide lunch en vervolgens samen te kijken naar een goede film, zoals men dit inmiddels gewend is.

Vandaag stond er franse uiensoep op het menu, zoals altijd lekker bereid door Orma (op verzoek HIER het recept) waarbij vermeld moet worden dat Gerard hiertoe 10 kg uien heeft geschild én gesneden, waarvoor hem een applaus ten deel viel. De soep werd aangevuld met warm stukje kaastaart en natuurlijk de gebruikelijke variatie aan brood, beleg en fruit. 

Daarna was de beurt aan de film. Deze keer was er gekozen voor ’the WIFE’, een dramafilm uit 2017, geregisseerd door Björn L. Runge en geschreven door Jane Anderson, gebaseerd op de gelijknamige roman uit 2003 van Meg Wolitzer. De film, met Glenn Close, Jonathan Pryce en Christian Slater in de hoofdrollen, volgt een vrouw (Close) die haar levenskeuzes in twijfel begint te trekken tijdens een reis naar Stockholm met haar man (Pryce), die op het punt staat de Nobelprijs voor Literatuur te ontvangen.

Zodra het licht na de film aan ging werd er meteen geanimeerd van gedachten gewisseld en in de nabespreking werden er velerlei gedachten geuit over wat er normaal wordt gevonden met betrekking tot de rollen die de vrouw en de man in onze samenleving hebben of zouden moeten hebben, en in hoeverre die gewijzigd zijn in de loop der jaren, en zo ja, hoeveel dan?
Na afloop werd er gezellig samen afgewassen en opgeruimd waardoor alles lekker vlot weer klaar was.

Dit was de voor- voorlaatste filmmiddag. Er volgen nog de films ‘Living’ op 19 maart en ’The Old Oak’ op 16 april.
‘Living’ gaat over het zich tijdig realiseren wat de werkelijke waarde van het leven is, en ’The Old Oak’, betreft een pub als middelpunt van een voorheen bloeiende mijnbouwgemeenschap, die zich staande probeert te houden. Wij hopen jullie allemaal nog meerdere keren te zien bij de ruim 10 activiteiten van DE DRIE RINGEN voordat op 30 mei het doek valt tijdens de FEESTELIJKE UITZWAAIMIDDAG.

10 FEBRUARI 2026: VAN MIDDELEEUWEN NAAR RENAISSANCE

Op deze dinsdagmiddag werden 19 geïnteresseerden met koffie en thee ontvangen in de Parochiezaal van de Heilig Hart van Jezuskerk in Nieuwenhagen, waar Jac Hoeckx ons mee nam op een tijdreis van de Middeleeuwen naar de Renaissance, aan de hand van een heldere powerpoint presentatie.
Jac was onderwijzer, maar ook reisleider bij SRC cultuurvakanties door heel Europa, China en Cuba. Ook na zijn pensionering begeleidde hij onder meer vele reizen naar Toscane (de bakermat van de renaissance), Rome en Chartres. Een ideale combinatie voor een interssante en heldere lezing! 

Jac begon zijn presentatie met uit te leggen hoe de begrippen Middeleeuwen en Renaissance tot stand zijn gekomen. In de 14e/15e eeuw realiseerde men zich dat er sinds de Grieken en Romeinen weinig vernieuwing in de wereld van de kunst geschiedde. In die periode ontstond er een geleidelijke opleving in de kunst welk men achteraf de Renaissance noemde. 

De periode tussen de Griekse cultuur en de wedergeboorte daarvan, zoals men die beleefde (Renaissance) noemde men later de Middeleeuwen.
De Middeleeuwen werden gekenmerkt door de bepalende macht van de kerk, die het geloof (zoals gepredikt door de kerk) centraal stelde met de aarde als het middelpunt der schepping. Dit was een onveranderbaar gegeven hetgeen haaks stond op enige ontwikkeling en geen ruimte gaf voor het eigen denken.

Met het boek ‘La Divina Comedia' van Dante Alighieri tekenden zich de eerste scheuren af in de deze dogmatiek. De structuur en het ritme van het boek zijn strikt middeleeuws maar Dante geeft wel aan ‘de weg kwijt te zijn’ en laat zich bij de hand nemen door Vergilius om die terug te vinden.
In het jaar 1610 zorgde ook Galileo Galilei met een zelfgemaakte sterrenkijker voor een breuk in de vaste zienswijze, dat de aarde het centrum van het heelal was en dat de zon daaromheen draaide.
Jac toonde met dia’s het wezenlijke verschil aan tussen de oude en de nieuwe zienswijze, ook al moet worden gezegd dat het wereldbeeld van Galilei daarna nog regelmatig is bijgesteld. Ze zou echter nooit meer terugkeren naar de oude zienswijze.
Dan licht Jac zijn verhaal toe met voorbeelden, zoals te zien in de Brancacci kapel in Florence. Hier werkten 2 schilders aan het visie van het scheppingsverhaal van Adam en Eva. De ene is Masalino, had deze opdracht gekregen, maar omdat hij een zeer lucratieve andere opdracht kreeg onderbrak hij zijn werk en liet dit verder over aan de zijn 18 jaar jongere leerling Masaccio. Hier wordt duidelijk zichtbaar dat Masalino nog een vaste middeleeuwse voorstelling had van Adam en Eva, maar dat de voorstelling van zijn al veel meer dynamischer was.

Na deze gedetailleerde beschouwingen uit de schilderkunst, stapte Jac over naar de architectuur en beeldhouwkunst waar zich soortgelijke vernieuwingen aandienden.
De beelden in de middeleeuwen waren statische onpersoonlijke, bijna schematische afbeeldingen van mensen. De makers waren ambachtslieden die 'het werk van de kerk' deden en anoniem bleven. In de renaissance werden het dynamische realistisch weergegeven individuen en dat laatste gold ook voor de makers. Men begint nu dan ook de werken te signeren. 

Het meest tot de verbeelding sprekende voorbeeld is wellicht de 'David' van Michel Michelangelo. Aan deze nieuwe manier van beeldhouwen lag zeker ook de financiering ten grondslag, namelijk tot dan toe werden de opdrachten verkregen vanuit de Katholieke Kerk, maar Michelangelo werd betaald door de rijke familie Medici uit Florence. Zo passeerden een aantal voorbeelden de revue, zoals de beroemde Pieta van Michelangelo: de voorstelling van Jezus die na de kruisiging in de armen ligt van zijn moeder. Dit is waarschijnlijk het eerste gesigneerde beeld ooit.

Er werd ook toegelicht dat de periode van de Renaissance zich kenmerkte door een veel levendigere stijl om iets uit te drukken. Er werd voortaan sterk rekening gehouden met het perspectief van waaruit de kijker het werk aanschouwde, waarbij de afmetingen van lichamen, natuur en gebouwen werden onderworpen aan het gezichtspunt vanuit de toeschouwer.

Als sprekende voorbeelden werden verder de ‘geboorte van Venus’, door Sandro Botticelli en ‘de Sabijnse maagdenroof’ van Giambologna nog toegelicht.
Na deze lezing was het tijd voor koffie/thee met iets lekkers om gevolgd door een vragen-kwartiertje.
De middag werd afgesloten met een welverdiend applaus voor de manier waarom Jac zijn enorme kennis met ons had gedeeld. Een van de bezoekers zei na afloop: 'Geweldig bedankt, ik kijk nu met een heel nieuwe blik naar dezelfde dingen'....

28 JANUARI 2026: 'NO OTHER LAND' FILM MET NABESPREKING

In het welkomstwoord werd aan de 17 aanwezigen nogmaals benadrukt dat het deze keer geen gezellige lunch-filmmiddag zou worden. Daarvoor is de Palestijns-Noorse documentairefilm uit 2024, 'No Other Land’, te schokkend.  De film is geschreven en geregisseerd door Basel Adra, Hamdan Ballal, Yuval Abraham en Rachel Szor. De film werd gemaakt door dit Palestijns-Israëlisch collectief van vier activisten als een daad van verzet op weg naar gerechtigheid tijdens het aanhoudende Israëlisch-Palestijns conflict in de regio. Het is een te rauwe film die door 3 personen werd geschoten met telefoons of eenvoudige camera’s. Niets is in scene gezet. Alles wat wordt vertoond is waarheidsgetrouw, het speelde zich voor hun ogen af. De beelden beschrijven de samenwerking tussen de Palestijn Basel en de Israëlische Yuval. Hun vriendschap wordt continu op de proef gesteld door de enorme kloof tussen hun leefomstandigheden: Basel kampt met constante militaire onderdrukking en geweld, terwijl Yuval geniet van vrijheid en veiligheid terwijl ze slechts een half uur bij elkaar vandaan wonen. In de film werd getoond hoe de eenvoudige huizen van de Palestijnen worden vernietigd door het Israëlische leger, hoe de huizen dan weer worden opgebouwd om daarna opnieuw vernietigd te worden. Al jarenlang. Een Palestijnse vrouw riep, nadat haar door soldaten werd gevraagd om ergens anders heen te gaan  “we have no other land” (we hebben geen ander land om te wonen), een noodkreet waarop de titel van de documentaire is gebaseerd.
'No Other Land' ging op 16 februari 2024 in première en won in 2025 de Oscar voor beste documentaire. Na de uitreiking van vele prijzen over de hele wereld werden de filmmakers regelmatig bedreigd. Zij ervoeren dat de internationale aandacht hun situatie zelfs gevaarlijker heeft gemaakt, want het geweld is sindsdien nog erger geworden. Op de makers van de documentaire zijn naderhand aanslagen uitgevoerd, soms met fatale afloop!
Na aanvankelijke stilte werd in de daarop volgende levendige nabespreking ingegaan op de onmacht die men voelt bij zoveel onrecht. Het is goed dat deze verhalen verteld en beelden getoond worden, maar vervolgens: wat kan ik als individu hieraan veranderen? Hoever is een regering bereid stelling te nemen tegen deze aard van geweld? Ook een gevoel van ‘mede schuldig’ zijn, omdat we het laten gebeuren. Werd geuit. Hoe gaan de hedendaagse machthebbers hiermee om? Het dagelijks nieuws overrompelt ons met zoveel beelden van mistoestanden dat het je misselijk kan maken. Ook werd er geuit dat we zelf moeten oppassen niet te snel hele bevolkingsgroepen te beschuldigen, omdat er ook in hun gelederen mensen zijn voor samenwerking en vrede kiezen, zoals ook in deze film het geval is tussen Basel en Yuval.
Op de een of ander manier lijkt toch in de loop van de eeuwen, de macht vaak in handen te komen van mensen die eerder hun eigen macht belang en rijkdom voor ogen hebben dan dei van het volk.
Afgesloten werd met de opmerking dat het een Godswonder is dat aan onze kant van de wereld al meer dan 80 jaar vrede is. Wij kunnen hier samen nog vrij praten en genieten van koffie/thee en Orma’s baksels.

15 JANUARI 2025: SAMEN ETEN & SAMEN KIJKEN 'DE TERUGREIS'

Orma opende de lunch- en filmmiddag door een overzicht te geven van de activiteiten van de komende maanden. In totaal staan er in dit laatste seizoen van DE DRIE RINGEN, na vandaag,  nog 14 activiteiten op het programma.
Met de vermelding dat er erwtensoep  op het menu staat, iets dat met veel instemming werd begroet, ging deze zo genaamde ‘snertmiddag’ met 31 tafelgenoten van start in een goed gevuld Sint Jansheem. Traditioneel was de warme hap omgeven door verschillende soorten brood, beleg en fruit.
Leo leidde de film in, nadat eerst Orma een applaus voor m.n. de soep in ontvangst mocht nemen. De gekozen film voor vandaag is 'DE TERUGREIS’, een Nederlands-Belgische roadmovie uit 2024, geschreven door Marijn de Wit en geregisseerd en mede geschreven door Jelle de Jonge. De hoofdrollen worden vertolkt door Leny Breederveld en Martin van Waardenberg. De film won het Gouden Kalf voor de beste Nederlandse speelfilm van 2024 en Leny Breederveld won een Gouden Kalf voor de beste hoofdrol.
Het verhaal gaat over Jaap en Maartje, die al 45 jaar getrouwd zijn. De nukkige Jaap heeft niet veel zin meer om dingen te ondernemen, terwijl Maartje nog vol levenslust zit maar ook verward is. Als het echtpaar een brief ontvangt van een oude vakantievriend, wil Maartje hem gaan bezoeken in Spanje terwijl Jaap zich met grote tegenzin laat overhalen om hem op te zoeken. De twee rijden in hun oude auto al lachend, kibbelend, zingend en mopperend naar hun bestemming, terwijl ze de ene herinnering na de andere ophalen. Onderweg komt Jaap tot het pijnlijke besef dat zijn vrouw dementerend is en realiseert hij zich dat alles wellicht anders gaat worden. Het scenario is een mooie mix van drama en ontroering waarbij er regelmatig ook hartelijk gelachen kan worden, waarbij de liefde tussen Jaap en Maartje een hoofdrol speelt.
De film bood opnieuw een mooie aanleiding voor een levendige nabespreking, ook vanwege de vele herkenbare situaties.
Jos, een van de deelnemers, gaf desgevraagd  een toelichting op een instantie die zich in onze regio bezighoudt met dementie, namelijk het 'Alzheimer Café Parkstad’. Hij gaf het advies om hier je licht eens op te steken als dementie zich in je omgeving meldt. 

Geïnteresseerden kunnen HIER meer informatie vinden over het Alzheimer Café Parkstrad

En zo kwam er wederom een eind aan een mooie middag van lekker samen kletsen, lekker samen eten, lekker samen film kijken en ook wellicht nog het opdoen van nieuwe kennis of inzichten omtrent het thema van ouder worden. En wie kan zich daaraan onttrekken?  

18 DECEMBER 2025: PAS OP DE PLAATS OP WEG NAAR KERSTMIS MET ADVENTSTEA

Dit zou de laatste Adventsbijeenkomst worden van de meer dan 40 jaar lange historie van de Pastorale School / DE DRIE RINGEN. Opnieuw was er gekozen voor de Parochiezaal Heilig Hart van Jezuskerk in Nieuwenhagen. Dozen, manden en tassen met lekkers werden door Gerard naar binnen gedragen, aangevuld met de vele attributen om in de kerstsfeer te komen. De tafels werden gedekt met mooie kerst-placemats met daarop borden, bestek en mooie delicate engelse theekopjes. Daar werden o.a. kaarsjes, kerstboompjes, kerststerren, lichtjes  en zijden bloemen aan toegevoegd. Intussen werden de vele hapjes verder afgemaakt en uitgestald. Orma had weer voor veel zoete en hartige verrassingen gezorgd zoals dat hoort bij een ‘proper tea’.

Bij binnenkomst kreeg iedereen een bruisend drankje aangeboden waardoor er al meteen een gezellige sfeer ontstond.
Orma heette iedereen welkom en opende met een overdenking waarbij ze begon met het voordragen van de beroemde parabel over 'De drie ringen', uit het toneelstuk 'Nathan de Wijze' van Lessing, de parabel waarop de naam van onze stichting is geïnspireerd.
Vervolgens stak ze voor elke adventsweek een kaars waarbij elke kaars ons herinnert aan de opdracht die we als individuele mensen en als mensheid hebben in het leven: in liefde en barmhartigheid vergevensgezind met elkaar te leven en daarbij de hoop niet te verliezen.
Vervolgens werd het tea-buffet geopend. Er vormde zich al snel een rij waarbij iedereen een heerlijk ruikende soep kreeg ingeschonken.
Even later droeg Marina een gedicht voor, gevolgd door een verhaal waarbij Marina uitlegde dat het verhaal via Kunstmatige Intelligentie, aan de hand van enkele richtwoorden, zo door de computer was samengesteld. Toch wel bijzonder dat dit zo eenvoudig mogelijk is.
Toen was het tijd voor het eerste optreden van de vocaliste Nadine, begeleid op de piano door Annemie. Stemmige liedjes, passend bij Kerstmis, werden mooi vertolkt in het Engels, in het Nederlands en het Limburgs dialect.

In de loop van de middag volgenden afwisselend verhalen, gedichten en mooie muzikale intermezzo’s. Natuurlijk was er ruim de tijd om te genieten van het teabuffet en elkaars aanwezigheid.
Zo vertelde Janneke over haar persoonlijke ervaringen met covid. Lau had een kerstverhaal over een Franse pastoor en de essentie van een kerkkoor. Marleen las een gedicht voor dat heel mooi past in deze tijd en vertelde het Guido sloot de rij met een bijzonder gedicht in het Limburgs dialect. De kannen met koffie en thee, en de flessen met alcoholvrije bubbels gingen rond, men bediende elkaar.
Het was gezellig rumoerig en dan weer rustiger in het zaaltje. Deze middag toonde hoe ‘ontmoeting’ eruit ziet.

Rond de klok van 16:30 sloot Orma af met hartelijke woorden en uiteraard goede wensen voor de feestdagen en voor 2026.
Daarna moest de hele boel weer worden opgeruimd, afgewassen, ingepakt en weggedragen worden. Ook hier werden vele handen bij gestoken zodat we de parochiezaal schoon en opgeruimd konden achterlaten.
Deze bijeenkomst vormde een mooie afsluiting van de lange traditie van Adventsmiddagen van DE DRIE RINGEN..

28 NOVEMBER 2025: VRIJDAGMIDDAGWANDELING: RONDJE RIMBURG

De lucht was grauw, er hing regen in de lucht, maar desondanks stond de hele groep van 12 deelnemers die zich had aangemeld op tijd aan de start om te vertekken vanaf het Jumbo parkeerterrein in Eygelshoven. De wandeling was een vervanging van de eerder geplande route rond Eben-Emael die vanwege modderige paden was afgelast. Eygelshoven is een dorp met een lange historie die start met de vermelding van Eigelsowen in 1131. De groep liep langs de natuurbegraafplaats Eygelshof de velden in, van waaruit je een mooi uitzicht kreeg op de watertoren in Rimburg. De bouw van deze toren van bijna 36 meter hoog werd afgerond in 1926 en is inmiddels een rijksmonument. Beneden is er een brasserie gevestigd. De toren kan men beklimmen en biedt een mooi uitzicht over de oostelijke mijnstreek en Duitsland. Over verharde wandelpaden door velden en bossen ging de route verder naar het grensdorp Rimburg. In de Broekhuizenstraat  stopte onze gids Guus Prevoo even bij het mooie woonhuis waar voorheen de heer Albert Verreck heeft gewoond die een belangrijke rol heeft gespeeld in de ontwikkeling van DE DRIE RINGEN. De tocht verliep verder langs mooie oude panden in de kern van Rimburg dat de status van beschermd dorpsgezicht geniet. Aangezien er af en toe wat miezerregen was te bespeuren werd besloten om de zelf meegebrachte koffie en thee niet buiten te gebruiken en in plaats daarvan iets te dinken in café D’r Eck in Rimburg. Vervolgens werd een bezoek gebracht aan de Drievuldigheidskerk uit 1726. We hielden halt bij de brug over de Worm, een beek die de afscheiding vormt tussen Nederland en Duitsland. Aan beide zijnen van de brug staat midden op de weg een grote schildpad. Die dienen samen om auto’s te weren. Guus vertelde dat de schildpadden symbool staan voor de langzame toenadering die na de 2e wereldoorlog werd gezicht tussen de dorpsbewoners aan beide kanten van de Worm. Er stukje verder werd stilgestaan bij het Vredesmonument waar in 6 talen staat vermeld: ‘Weet, die u de haat leert zal u niet verlossen’. De wandeltocht werd vervolgd aan de Duitse kant, langs Schloss Rimburg en weer terug naar Eygelshoven. Na het bedanken van de weergoden, die het voor ons zo goed als droog hadden weten te houden, namen we afscheid van wensten elkaar alvast prettige feestdagen toe.

20 NOVEMBER 2025: SAMEN ETEN & SAMEN KIJKEN: 'DEUX'

Ieder van de 25 deelnemers die het Sint Jansheem binnen kwamen wreven zich in hun koude handen en gaven  een opmerking in de trant van ‘ah, gelukkig, lekker warm hier’.
Leo heette iedereen welkom en legde uit dat Orma en Gerard vandaag niet erbij zijn i.v.m. een uitvaart, maar voegde eraan toe dat zij wel hadden gezorgd voor lekker Limburgse mosterdsoep en een muffin gevuld met blauwe kaas naast diverse soorten brood, beleg, en fruit. Er werd gezellig gekletst aan de tafels en vaak viel er te horen dat de soep heerlijk was.
Daarna werd de film kort ingeleid. Deze keer is er gekozen voor de film ‘Deux’. Leo legde een van de thema’s uit de film voor: hoe oud en wijs moet men zijn of worden om zich vrij te voelen en niet het leven te laten bepalen door de oordelen van anderen. ‘Deux’ is het teder en geloofwaardig speelfilmdebuut van Filippo Meneghetti. De film werd door Frankrijk als kandidaat geselecteerd voor de Academy Awards in de categorie beste internationale film en is in 2021 bekroond met een César, de Franse filmprijs.
De veelzijdige actrices Barbara Sukowa en Martine Chevallier bewijzen in ‘Deux’ hoe zij met de juiste blikken en minimale gebaren exact kunnen uitbeelden wat er zich zonder woorden afspeelt.
Na afloop ontstond er vanuit de verschillende gezichtspunten een interessant gesprek. Er werd o.a. stilgestaan bij mogelijke verklaringen over sommige scenes uit de film; de problematiek van het vrij willen, kunnen of durven zijn van de mens; de manier waarop de jonge zoon gezinssituaties waarnam; de huidige problematiek met de jeugd in het onderwijs.
Tenslotte moet nog gezegd worden dat Gerard en Orma werden gemist, maar dat het hartverwarmend was te zien dat vrijwel iedereen bijsprong om Huub en Leo te helpen bij het uitpakken, opdienen, afruimen, spoelen, inpakken, enzovoort.

31 OKTOBER 2025: OP DE FLANKEN VAN MOEDER MAAS - VRIJDAGMIDDAGWANDELING

De 10 deelnemers waren het erover eens dat het prima wandelweer was: droog, weinig wind en de juiste temperatuur. We vertrokken vanaf de parkeerplaats nabij de Brigidahoeve in Itteren richting Maas. Gerard vertelde dat de naam Itteren mogelijk is afgeleid van het beekje Itter, dat op zijn Keltisch betekent ‘snel stromend water’. Itteren behoort vanaf 1970 bij Maastricht als één van de 44 wijken en heeft een kleine 1000 inwoners. Het dorpje bood Maastricht de gelegenheid om de Beatrixhaven aan te leggen.
Al snel kwamen we bij de Maas en liepen over het voetpad, voorbij aan stenen trappen die voor de 1e wereldoorlog liepen naar de veerdienst over de Maas. Er hing toen een bel om kenbaar te maken dat je overgezet wilde worden. Even verder was er in die tijd nog een veerdienst die hoofdzakelijk gebruikt werd als een huisarts moest komen uit het aan de overkant gelegen Belgische Oud Rekem. Hier had je een luide stem nodig om de huisarts te ‘verwittigen’.
Het pad liep verder langs de ‘kademuur’ links en de dijken rechts die het dorp moesten beschermen tegen hoogwater. Vanuit het uitzichtpunt had men een goed zicht op het ‘Rivierpark Maasvallei’, een samenwerkingsproject tussen 11 gemeenten in Nederlands en Belgisch Limburg, bedoeld om het eventuele hoogwater te helpen opvangen.
Een stukje verder zag je de Galloway runderen grazen en al wandelend liepen over het riviertje de Geul middels een bruggetje. De Geul ontspringt in het Belgische Lichtenbusch en verenigt zich hier na 58 km met de Maas.

In de carré-boerderij Haertelstein konden we rondkijken in grote stallen waar 2e-hands spullen worden verzameld en verkocht door de woon- en werkgemeenschap Emmaus, die hulp biedt aan mensen in nood. Er is ook een ruilwinkel, alsmede het restaurant ‘De Heerlijkheid’ waar we genoten van een drankje in. De boerderij is gebouwd op de fundamenten van een 14e eeuws kasteel.
De tocht ging verder richting Julianakanaal, geopend in 1935. Het ligt tussen Maastricht en Maasbracht over een lengte van 36 km. Er is 10 jaar aan gebouwd. De Geul wordt via een duiker onder het Julianakanaal door geleid. Verder lopend passeerden we het monument voor een neergestorte Engelse Whitley-bommenwerper in de nacht van 2 op 3 juli 1941.
Langs de recreatievijver, aangelegd in het kader van het herinrichtingsproject Grensmaas liepen we Itteren weer binnen en keerden we terug op de parkeerplaats. We waren het er gezamenlijk over eens dat de mooie wandeling en het onderlinge contact positief bijgedragen aan een welbestede middag.

25 OKTOBER 2025: LAATSTE VRIENDEN/DONATEURSMIDDAG

Terwijl je de paraplu nauwelijks kon open houden in het gure herfstweer stroomden de 28 deelnemers binnen, op deze laatste Vriendenmiddag van DE DRIE RINGEN. Terwijl men genoot van koffie of thee met lekkernijen, heette Leo Arets, als voorzitter. iedereen welkom.
Hij bedankte de vrienden voor hun steun en donaties gedurende de afgelopen jaren.
Vervolgens bedankte hij de nog actieve vrijwilligers van DE DRIE RINGEN en stelde hen met name voor: Huub Bergsma, penningmeester en programmaraadslid, Orma de Graaf, secretaris en programmaraadslid, Svetlana Heurkens, gastvrouw en programmaraadslid.
Marina Kessels, gastvrouw en programmaraadslid kon er wegens ziekte helaas niet bij zijn. Wij wensen haar beterschap!
Orma en Gerard mochten applaus in ontvangst nemen omdat ze, zoals altijd, weer hadden zorg gedragen voor de inwendige mens.
Met de uitspraak van Annie M.G. Schmidt: ‘Elk verhaal loopt goed af, als je maar op tijd stopt’, lichtte Leo het besluit toe om te stoppen met DE DRIE RINGEN aan het einde van het lopende seizoen, dus in het voorjaar van 2026.
Toen was het tijd om de aandacht te richten op de literaire, filosofische dichter en muzikant Leonard Cohen.
Guus Prevoo, pastoraal vrijwilliger die al meer dan 40 jaar DE DRIE RINGEN een warm hart toedraagt en samen met Huub en Gerard onze vrijdagmiddagwandelingen voorbereidt, verdiept zich al jaren in de teksten van Leonard Cohen. Hij legde uit dat Leonards diepzinnige teksten gebaseerd zijn op de Joodse traditie.
Leonard werd immers geboren in een welgesteld Joods gezin, in het Canadese Montréal van 1934. Maar hij heeft zich ook grondig verdiept in andere religies en filosofieën, waardoor zijn teksten veel elementen uit Christelijke, Boeddhistische, Hindoeïstische en Soefistische bronnen bevatten.

Het begrijpen van zijn teksten is geen kwestie taalbeheersing. Veel meer is het de kunst om als het ware achter de woorden te kijken en goed te beseffen waar Leonard zelf, op het moment van schrijven, in zijn leven op doorheen ging.
Zo lichtte Guus het lied You Want It Darker  toe, waarin Leonard in 2016 terugblikte op zijn leven. Hij zou later dat jaar overlijden. De tekst beschrijft Leonards worsteling om het goede te doen. Hoewel hij het goede wilde doen, heeft hijzelf, net als de mens in het algemeen, zo vaak gekozen voor het niet-goede, voor het donker in plaats van voor het licht.

Met de titel duidt hij op de Schepper, die blijkbaar wil dat wij worstelen met de demonen van het kwaad. Leonard maakte in zijn leven meerdere depressies door.
Bij de bekende songs Suzanne en So long Marianne vertelde Guus wie deze beide vrouwen waren die Leonard bezingt en welke rol zij in zijn leven speelden.
Het verhaal van Guus werd ondersteund door Ruud Verhoeven, troubadour uit Gulpen, die een aantal songs van Leonard Cohen zong, waaronder Suzanne en Bird on a Wire, in heel goed getroffen prachtige poëtische eigen Limburgse vertalingen.
Ook zong hij een lied waarvan de toehoorders dachten dat het ook van Leonard afkomstig was, totdat Ruud verraadde dat het een eigen compositie betrof, geïnspireerd door Leonard.
Guus vervolgde zijn uiteenzetting en vertelde over de song Anthem, dat Leonard zelf beschouwt als zijn meesterwerk en waaraan hij in een periode van 10 jaren heeft gewerkt en geschaafd.
Het lied bevat de spirituele zin There is a crack in everything, that’s how the light gets in (Alles bevat een barst, dat is hoe het licht naar binnen komt).
Over de song Famous Blue Raincoat vertelde Guus dat hij dat hoorde als een brief van de oude aan de jongere Leonard, of misschien beter van de dichter Leonard aan de minnaar. Jane staat voor de vrouw(en) in zijn leven die op de een of andere manier steeds in een driehoeksverhouding verzeilden met deze beide Leonards die elkaar levenslang in de weg hebben gezeten.
Guus benadrukte dat elke poging om de teksten van Leonard te doorgronden slechts en interpretatie is van de onderzoeker.
Als men Leonard zelf vroeg om zijn tekst te verklaren, ontweek hij het antwoord door te zeggen dat hij dat nu niet meer wist omdat de teksten in een ander nu zijn geschreven.
Natuurlijk mocht in de lezing Hallelujah niet ontbreken. Het lied is meer dan 300 keer gecoverd, een paar keer te veel naar het oordeel van Leonard.
Hallelujah (prijs de Heer) dient niet te worden gezien als slechts een eerbetoon aan God. Leonard doelt ook op de vele conflicten in de wereld die niet domweg met een hallelujah aan God te verwoorden zijn.
Guus leidde ter afsluiting nog een keer Ruud in, die zijn eigen versie van Hallelujah ten gehore bracht, waarin hij niet schuwt om het misbruik in de Katholieke Kerk in zijn tekst aan de kaak te stellen.
Beide heren kregen een zeer verdiend applaus.
Ruud gaf nog een toegift in de vorm van de, alweer heel gevoelige, Limburgse versie van Dance me to the end of love een lied dat is geïnspireerd door strijkorkesten die in de kampen tijdens de Holocaust werden gedwongen te spelen naast de crematoria. Hiermee werd deze boeiende filosofische en muzicale beschouwing van het werk van Leonard Cohen afgesloten.
Na afloop was, in de geest van Cohen, die vond dat we slechts mens worden door de ontmoeting met anderen, daarvoor volop gelegenheid, bij een (alcoholvrij) drankje, begeleid door kleine hartige gerechtjes.
Velen maakten van hiervan onder meer gebruik om Guus te danken voor de fijne uiteenzetting, Ruud voor de goed gemikte muzikale ondersteuning en de vrijwilligers van DE DRIE RINGEN voor de organisatie.
Een mooie ervaring rijker, verlieten de deelnemers de zaal en gelukkig was het inmiddels zelfs zo goed als droog geworden.

DE VOORBEREIDINGEN

DE MIDDAG

16 OKTOBER 2025: SAMEN ETEN & SAMEN KIJKEN: CONCLAVE

Bij de opening van het nieuwe seizoen van SAMEN ETEN & SAMEN KIJKEN was het als vanouds volle bak in het Sint Jansheem in Eygelshoven. Met 34 deelnemers was de zaal maximaal gevuld. Orma en Gerard  hadden lekkere soep gemaakt van zoete aardappelen, zwarte bonen en paprika met daarbij naan-brood en hun werk werd met een applaus beloond. Verder was er brood en bet diverse beleg en fruit. Als openingsfilm was gekozen voor de film ‘CONCLAVE’ gebaseerd op het gelijknamige boek van Robert Harris uit 2016. De hoofdrollen worden vertolkt door Ralph Fiennes, Stanley Tucci, John Lithgow, Lucian Msamati, Carlos Diehz, Sergio Castellitto en Isabella Rossellini. Het verhaal, dat valt in de categorie 'politieke psychologische thriller’, geeft een inkijk in het protocol dat gevolgd wordt bij het benoemen van een nieuwe paus door de kardinalen in de Sixtijnse Kapel in het Vaticaan in Rome. Het verhaal is fictief, maar weet wel vele aspecten en dilemma’s aan te raken waar de kardinalen zich over moeten buigen en overeenstemming zien te bereiken als ze, afgezonderd van de buitenwereld, in conclaaf zijn. Gedurende de 2 uren die de film duurde kon je een speld horen vallen in het St. Jansheem. Tijdens de aftiteling van de film werd rustig een kopje koffie of thee ingeschonken en was men klaar voor de nabespreking. De reacties waren overwegend positief: de spelers werden geprezen, evenals de mooie opnames en de filmmuziek. Hiermee hebben DE DRIE RINGEN de toon gezet voor een nieuwe serie films totdat het voorjaar zich zal aankondigen in 2026.

26 SEPTEMBER 2025: DUIVELSWERK IN AKEN - VRIJDAGMIDDAGWANDELING

Met 12 enthousiaste wandelaars startten we de wandeling op de markt in Aken. Guus, onze gids, heet iedereen van harte welkom onder toeziend oog van Karel de Grote, die veel voor de stad Aken heeft betekend. De Dom is een bouwwerk voort gekomen uit de hofkerk van Karel de Grote. Deze kerk werd ingewijd in 804, Karel de Grote werd hier in 814 begraven. We lopen verder naar een straatje waar een gouden beeldje in een muur is geplaatst , dit was de priester Nepomuk , patroonheilige van de biechtvaders en van de bruggen. Door zijn wijze en intelligente preken kwamen de mensen van heinde en verre naar hem luisteren. Hij werd, omdat hij de biecht van de vrouw van koning Wenceslaus niet wilde verklappen, gemarteld en in de Moldau (Praag)verdronken. In 1729 werd deze priester heilig verklaard. We lopen verder deze straat in en staan stil bij een naamplaat Reuter 1816-1899, deze ondernemende Reuter gebruikte postduiven om het gat tussen Aken en Brussel te overbruggen. Reuter is  momenteel een van de grootste persbureaus van de wereld. De pas van de wandelaars zit er stevig in de zon breekt heerlijk door, wij wandelen verder en komen langs een monument voor slachtoffers van de eerste wereldoorlog. Een stuk verder komen we bij een gedenkplaat waar het huis van oma van Anna Frank heeft gestaan, zij woonde daar met haar zus Margot vanaf 1933 tot 1934, het huis is inmiddels verdwenen. We lopen verder door een mooi stuk van Aken. Met aan de rechterkant een prachtig luxe 5 sterrenhotel met een mooie tuin, lopen we richting Lousberg. Dit is een opvallende heuvel in de stad Aken en tevens het hoogste punt. Volgens de Akense sage hadden de inwoners van Aken tijdens de bouw van hun Dom een geintje uitgehaald met de duivel. Zij beloofden hem in ruil voor geld voor de bouw van de Dom de eerste levende ziel die de Dom zou betreden. Toen de Dom af was dreven ze een wolf de Dom in. De duivel sloeg uit woede de deur van de Dom dicht, maar zijn vinger kwam tussen de deur en brak af. Uit wraak besloot de duivel, zakken vol met noordzeezand te halen om hiermee de Dom te begraven. Toen hij op weg was naar Aken kwam hij, doodvermoeid, een oud vrouwtje tegen en vroeg aan haar of Aken nog ver was. Zij herkende echter de duivel en antwoorde dat het nog heel ver was. De duivel liet daar ontmoedigd de zakken zand vallen en zo is Lousberg met heuveltjes erom heen ontstaan. Op de Lousberg staat een bronzen standbeeld van de duivel en de vrouw. Wij lopen verder de trappen op naar het hoogste punt , de helft van de wandelaars besluiten om heerlijk in het zonnetje op bankjes te rusten. De andere helft komt bovenaan met een adembenemend uitzicht over Aken. Er staat ook een obelisk wat als meetpunt dienst deed. De wandeling gaat weer richting centrum Aken, waar we in een leuk café/restaurant van de Daele (met een reserveringsbordje wat naar de 3 ringen verwijst) een heerlijk drankje met gebak nuttigen. De groep bedankt Guus met net nog geen staande ovatie 😀Maar wel met een zeer gemeend applaus . En iedereen gaat weer huiswaarts maar met een fijn en zeer tevreden gevoel.

29 AUGUSTUS 2025: PURPEREN PRACHT OP DE TEVENERHEIDE - VR-MI WANDELING

Met zes enthousiaste wandelaars startten we van paardencentrum de Heihof onze mooie wandeling over de Tevenerheide. De gehoopte bloei van de hei was op diverse plekken nog goed zichtbaar maar het hoogtepunt was voorbij. Op diverse plekken waren interessante wetenwaardigheden waarvan Guus ons deelgenoot maakte. Zoals de voormalige kiezelgroeve Borger, de Rohrkolbensee  en andere meertjes die ontstaan zijn door afgravingen van zand, grint en klei. Het grootste gedeelte van de wandeling ging door Duita Naturschutzgebiet. We hebben met z’n allen weer genoten van de schitterende natuur op de Tevenerheide, van elkaars gezelschap van het aangeklede kopje  koffie onderweg. De paar druppels regen op het eind namen we graag  op de koop toe want de hei kon deze goed gebruiken!

25 JULI 2025: BUITENRING IN HET GROEN - WANDELING

Opnieuw waren de weergoden ons goed gezind. De voorspelde buien bleven uit. Met een wolkje, een zonnetje en ongeveer 22 graden was het ideaal wandelweer.
Iedereen was ruim op tijd op de parkeerplaats in Schinveld aanwezig en onze gids Guus Prevoo deed een kort welkomstoord. Hij legde o.a. uit dat de naam Schinveld naar alle waarschijnlijkheid afkomstig is van het woord ’schijnen’ in een open vlakte: dus schijnen in een veld.
De eerste vermelding van Schinveld is in de 11e eeuw. Er is een romeins graf gevonden. In de vroege Middeleeuwen was er een uitgebreide pottenbakkersindustrie die zelfs in de verre omgeving verhandeld werd. In Denemarken zijn deze potten zelfs terug gevonden gemaakt uit blauwe klei.
Onze groep zette zich in beweging richting de Merkelbeekbeek - 2 keer beek! Deze mondt uit in de Rode Beek, genoemd naar het ijzer in de grond dat regelmatig het water een rode glans geeft. We liepen verder richting de ‘Zelfkant’ en Guus vertelde over de periode dat hier rijkelijk gesmokkeld werd tussen Nederland en Duitsland. Dit gebied werd in 1949 geannexeerd en aan Duitsland weer teruggegeven.
Hier was tevens de gelegenheid om iets over de Buitenring Parkstad Limburg (N300) te vertellen. Dit is de wegverbinding door de regio Parkstad Limburg. De weg sluit de A76 bij Nuth via de gemeenten Beekdaelen, Brunssum, Landgraaf, Kerkrade en Heerlen aan op de N281 bij de Duitse grens. Het totale tracé is 25,6 kilometer. De eerste plannen stammen uit de 1960er jaren. Het zou echter tot 2005 duren voordat alle benodigde handtekeningen verzameld waren. Helaas werd dit plan alsnog vernietigd door de Raad van State. In 2014 was er een nieuwe poging en in 2015 werd het eerste traject geopend in Kerkrade. Uiteindelijk is de laatste aansluiting gerealiseerd in 2019. De oorspronkelijke kosten van 163 miljoen euro waren inmiddels opgelopen tot 451 miljoen euro.
We volgden de Rode Beek verder naar de Brunssumerheide, een circa 1800 hectare groot recreatiegebied in een natuurgebied. Uiteindelijk kwamen we in het Schutterspark, een bestaand park dat in 1952 ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan van de Staatsmijnen werd vergroot, vernieuwd en cadeau gedaan aan de bevolking. Vermeldenswaard was nog het Pompenhuüske en de plaquette van de beheerders Broers die hun woonplaats in WO-II ter beschikking stelden aan Joodse kinderen als onderduikers. Een toevallig langskomende wandelaarster wist aan dit verhaal nog enkele interessante details toe te voegen.
In het Schutterspark vonden we genoeg bankjes om de meegebrachte koffie, thee en wafels te nuttigen. Die vonden gretige aftrek. Tijd voor de te terugtocht en die verliep grotendeels in het naaldenbos in de schaduw, die inmiddels wel welkom was. Wederom een mooie wandeling met tevreden gezichten.