TEKST GUIDO VERRECK UITZWAAIMIDDAG

Op het eind van ons bezoek aan de kindervalei in Houtham-St. Gerlach, op 12 mei jongstleden, herinnerde Orma ons aan vandaag, de 30e, met de laatste samenkomst in deze setting van de 3 Ringen.

Die avond, ik was bezig met de foto's gemaakt van dat bijzondere gebouw, drong het pas echt tot mij door: dit was de voorlaatste geweest.
En plots begon van alles in mijn lijf te protesteren.
Mijn buik schreeuwde "en wat komt nu in de plaats voor die lekkere dingen die er bij elke samenkomst gereed staan" dat gaat niet, dat kan niet zomaar stoppen. Hij was helemaal over de rooie. De ratio bracht hem weer tot enige rust met een "we zullen er wel wat op verzinnen, je krijgt je portie lekkers" wel.
Hij mopperde nog wat na en zijn gerommel bleef.
Intussen stond het brein te krakelen,... ja geen suiker dat snap ik nog, maar wie gaat er voor mijn brein snacks zorgen.
Regelmatig een portie cultuur, zang of iets pittigers, wat denk je daaraan te doen, dat heb ik nodig.
Ik kan niet zonder iemand die af en toe uitlegt hoe een tekst van Cohen te begrijpen. Hoe denk je er achter te komen,... wat iets als "crack in everything" "that is where the light gets in" verborgen houdt, of ga je me verwaarlozen met daar niet meer over na denken. Er was geen blussen aan.
En ook het hart werd opstandig en mengde zich in die interne discussie met de vraag en wie voedt mij met mooie gebeurtenissen?? Wie maakt mij happy?
Het kwam aandragen met Ralf Bodelier, hoe die hem zo getroost had met zijn conclusie dat je het allemaal niet zo donker moest zien, statistisch ging het ons toch beter dan ooit had het verteld en dat had hem zo goed gedaan!
En plots onstand er een discussie tussen het hart en het brein over dat onderwerp en het brein vroeg hoe het hart dan die statistiek ging uitleggen aan de kinderen in Gaza, Soedan, Oekraïne, Afghanistan Iran.
Het hart begon te janken toen het brein hem cynisch voorhield dat een oorlog ook wel innovatie bracht en dat dan de conclusie moest zijn "dus een oorlog is best ook nuttig!!"
En het hart schreeuwde dat ik knelter was en heel wat andere woorden vlogen in de rondte, een hart niet waardig, die ik ook liever hier niet herhaal.
En ze maakte ook ruzie over de watervervuiling en het water tekort en dat gletsjers smolten en het brein toen op dezelfde cynische wijze liet weten dat zich dat ook vanzelf ging oplossen, want op enig moment zouden de kolen en de olie wel op zijn en dan kwam er vanzelf wat anders. En het hart toen schreeuwde dat het brein alles kapot discussieerde.
Maar het hart droogde zijn tranen, toen de ratio hem herinnerde aan de kindervallei, met zijn sprookprachtig gebouw met die geweldige kleuren, zijn inpassing in het landschap, en de onderliggende doelstelling.
Toen glimlachte het hart door de tranen heen, maar meteen kwam de vraag en wie laat ons zowat in de toekomst zien.
En meer als een "er zal wel iets op gevonden worden" kon de ratio er ook niet tegen in brengen.
Maar de ratio legde de anderen ook nog eens uit dat het gewoon niet verder kon.
Op enig moment kunnen de mensen die reeds al die jaren de kar trokken het ook niet meer. Niet alleen de vereniging bestaat al meer dan 40 jaar maar de kartrekkers doen dat veelal sindsdien en werden met de vereniging zo'n 40 jaar ouder, en de leden en deelnemers worden met elk jaar dat de vereniging ouder wordt vanzelfsprekend niet jonger.
Daar bleek toen begrip voor en langzaam werd ieder weer rustig, en kon er weer met elkaar gediscussieerd worden zonder geschreeuw en getier, zoals dat bij de 3 ringen gebruikelijk is en in praktijk gebracht.
Helaas het is zo, we begrijpen dat er een einde komt aan die fijne samenkomsten, aan die gesprekken en discussie die we voerden, en dat in een wijze zoals discussie hoort te zijn. Er zal niet zo gauw een alternatief voor komen, dat is heel jammer, en daarom gaan we de drie Ringen zeker missen.
Mij blijft: de organisatoren achter "de drie ringen" te bedanken voor de veel mooie samenkomsten, met alles daar omheen, en te wensen dat zij nog lang mogen terugkijken op dat werk.
Het zal moeilijk zijn om buik, brein en hart blijvend gerust te stellen, en van alternatieven te voorzien, dat weet ik zeker.

En ich wil aafsjleete mit een klee gedicht uuver ...de tied:

De Tied

De tied die vluugt... zeëd d'r inne maan
De tied sjteed sjtill ...d'r angere
't is wie me ut nömt zeëd d'r naober va miech
de tied die lupt mar ummer durch
egaal... wie me 't óch ziet.

"t wór ing doezendste second
die inne flotter loopet wie d'r angere... op de baan
Ing weltted... is wat de Tsiedonkswelt dan sjrieft
De vaan geet oet, de fanfaar die spilt
Evvel flotter... löpt doch nit de tied

Ut sjlimme is, dat wat graad nog lieket wied vuuroet,
als zoukunft... woar gedaat
noe plötzlich alwerm in een verhöalke... uuver vrugger is geplaatsjt
zoe vrit de tied... second noa second
ós ganze ...eege leeve óp

Ich bedink, ...óch al is dat nit mieng sjterkste zie
Dat ee dink is zieëker
ee miensjeleeve kan mar zoeveul van de tied gebroeke
die hem oets woeëd gesjónke
wie hee durch zieng mam... óp dis welt... geboare woeëd

Danke, dat ier noa mich geloestert hat: